Τηλέφωνο 2310 222 303

Διάφορα

Η τέχνη είναι προσωπική

Η τέχνη είναι προσωπική απόφαση που όλοι οι άνθρωποι της τέχνης πρέπει να σέβονται. Ο κάθε καλλιτέχνης μπορεί να κάνει ότι είδος τέχνης επιθυμήσει, όπως ρεαλιστική, ή μοντέρνα τέχνη, δεν έχει καμιά σημασία. Ωστόσο, όταν έρχεται η ώρα για την κριτική, οι άνθρωποι της τέχνης έχουν κάθε δικαίωμα να εκφράσουν τις προτιμήσεις τους. Μερικοί προτιμούν ένα μοντέρνο κομμάτι και μερικοί άλλοι έλκονται από ένα ρεαλιστικό έργο τέχνης.

Οι ζωγράφοι είναι ελεύθεροι να ζωγραφίσουν από βίαια και παράξενα θέματα, έως χαριτωμένα, ροζ, ή μπλε. Ο κόσμος της τέχνης είναι ένα τέτοιο τεράστιο μέρος όπου ο καθένας θα μπορούσε να χωρέσει. Δεν μπορούν να αποκλειστούν από την τέχνη ούτε οι φωτογραφίες, ούτε και οι αυτοδίδαχτοι ζωγράφοι. Η τέχνη είναι κάτι πολύ προσωπικό, και οι ζωγράφοι μπορούν να ζωγραφίσουν ότι θέλουν, αλλά μερικές φορές κάποια έργα τέχνης είναι πολύ δύσκολο να τα κοιτάξεις όσο καλή διάθεση και εάν έχεις.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ : ΛΑΣΚΑΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ

Copyright: www.laskarisart.blogspot.com

H Ζωγραφική σκιών

Οι Ιμπρεσιονιστές εγκατέλειψαν τη χρήση μαύρου και λευκού διότι θεωρούσαν ότι αυτά δεν ήταν πραγματικά χρώματα. Το να χρησιμοποιήσεις αυτά τα χρώματα για να ζωγραφίσεις σκιές δεν σε οδηγεί πουθενά. Το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι αρκετά εκλεπτυσμένο για να θεωρηθεί ως ρεαλιστική σκιά. Ο Ιμπρεσιονιστής Ρενουάρ ανέφερε κάποτε « Καμία σκιά δεν είναι λευκή. Η σκιά έχει πάντοτε χρώμα. Η φύση γνωρίζει μόνο χρώματα». Έτσι λοιπόν εάν το λευκό και το μαύρο θα έπρεπε να εξοριστούν, τότε τι χρησιμοποιούσαν οι Ιμπρεσιονιστές για σκιές;

Τα αληθινά χρώματα των σκιών

Οι Ιμπρεσιονιστές έκαναν εκτεταμένη χρήση της θεωρίας των συμπληρωματικών χρωμάτων. Έτσι το βιολετί είναι η προφανής επιλογή, καθώς είναι συμπληρωματικό του κίτρινου που είναι το χρώμα του φωτός του ήλιου. Ο Μονέ έλεγε «Τα χρώματα φαίνονται λαμπρότερα όταν αντιπαραβάλλονται με τα συμπληρωματικά τους παρά από εσωτερική λαμπρότητα». Οι Ιμπρεσιονιστές δημιουργούσαν βιολετί αναμειγνύοντας κόμπαλτ μπλε, η ουλτραμαρίνα με κόκκινο, ή χρησιμοποιώντας κόμπαλτ και βιολετί μαγγανίου που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται στην αγορά.

Ο Μονέ ζωγράφισε το εσωτερικό ενός σιδηροδρομικού σταθμού, όπου οι ατμομηχανές και η γυάλινη οροφή δημιουργούσαν δραματικές φωτοσκιάσεις και σκιές χωρίς να χρησιμοποιεί γήινα χρώματα. Δημιούργησε μία πλούσια ποικιλία καφέ και γκρι συνδυάζοντας νέα συνθετικά χρώματα που τώρα έχουμε δεδομένα, όπως το κόμπαλτ μπλε, το μπλε του ουρανού, τη συνθετική ουλτραμαρίνα, το σμαραγδί, το πράσινο βιρίντιαν, το κίτρινο του χρωμίου, το βερμιγιόν κόκκινο και κρίμσον Λέικ( πορφυρό). Επίσης χρησιμοποίησε λίγο μολυβί (lead) λευκό και μαύρο Άιβορι. Όλες οι σκιές έπρεπε να έχουν χρώμα και οι βαθύτερες σκιές έπρεπε να γίνονται με πράσινο και πορφυρό.

Ο Ώγκντεν Ρουντ, συγγραφέας ενός βιβλίου για τη θεωρία του χρώματος που επηρέασε σημαντικά τους Ιμπρεσιονιστές, λέγεται ότι περιφρονούσε τα έργα τους και ανέφερε κάποτε « Εάν αυτό είναι που έχω κάνει όλο κι όλο για την τέχνη, μακάρι να μη είχα γράψει ποτέ αυτό το βιβλίο». Είναι όμως αλήθεια ότι έκανε πολύ καλά που το έγραψε.

Παρατηρώντας το χρώμα

Ο Μονέ περιέγραψε τις προσπάθειες να παρατηρεί και συλλαμβάνει το χρώμα στη φύση κάπως έτσι « Καταδιώκω το χρώμα συνεχώς. Είναι όμως λάθος μου γιατί προσπαθώ να πιάσω το άπιαστο. Είναι φοβερό πως το φως τρέχει και απομακρύνεται παίρνοντας το χρώμα μαζί του. Το χρώμα όποιο και να είναι, διαρκεί ελάχιστα λεπτά, το πολύ τρία με τέσσερα κάθε φορά. Τι να κάνεις, τι να ζωγραφίσεις σε τόσο λίγο χρόνο; Έχουν φύγει, και πρέπει να σταματήσεις. Αχ, πόσο υποφέρω, πόσο με βασανίζει η ζωγραφική».

Ο Μονέ επίσης είπε : « Μόνο μέσα από την παρατήρηση και τη σκέψη μπορείς να βρεις το σωστό δρόμο. Έτσι πρέπει να προσπαθούμε ασταμάτητα». «Όταν πας έξω για να ζωγραφίσεις, προσπάθησε να ξεχάσεις τα αντικείμενα που έχεις μπροστά σου, όπως ένα δέντρο, ένα σπίτι, ένα χωράφι, ή οτιδήποτε άλλο. Απλά σκέψου ότι εδώ είναι ένα μικρό μπλε τετράγωνο, εκεί ένα παραλληλεπίπεδο κόκκινο, ή μία γραμμή κίτρινη, και ζωγράφισε τα όπως σου φαίνονται, τα το ακριβές χρώμα και σχήμα μέχρι να σου δώσουν τη δική σου απλή άποψη της σκηνής που έχεις μπροστά σου». Δεν φαίνεται αυτό εύκολο;

ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ: ΛΑΣΚΑΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ

Copyright: www.laskarisart.blogspot.com

Εννοιολογική Ζωγραφική
Είναι το κίνημα της τέχνης στο οποίο η έννοια έχει προτεραιότητα πάνω από την παραδοσιακή αισθητική. Η έννοια ,ή ιδέα είναι το πιο σημαντικό μέρος του έργου. Ο σχεδιασμός και η λήψη της απόφασης γίνονται στο μυαλό του καλλιτέχνη από πριν, και η εκτέλεση είναι ένα δευτερεύον θέμα. Έχει αναφερθεί ότι η εννοιολογική τέχνη αμφισβητεί τη φύση της ίδιας της τέχνης. Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που αμφισβητούνται ήταν η υπόθεση ότι ο ρόλος του καλλιτέχνη ήταν να δημιουργήσουν ειδικά είδη αντικειμένων. Η εννοιολογική τέχνη δεν εξασκεί τις παραδοσιακές τεχνικές της ζωγραφικής και γλυπτικής. Συσχετίζεται με τύπους σύγχρονης τέχνης. Το πρόβλημα στη δεκαετία το 1970 ήταν η σύγχυση ανάμεσα στην «έννοια» και την «πρόθεση» του καλλιτέχνη.
Η εννοιολογική τέχνη πρωτοεμφανίστηκε στο έργο του Μισέλ Ντουσάν, ο ποίος παρουσίασε παραδείγματα όπως η « λεκάνη» , μία συνηθισμένη τουαλέτα ούρησης που απορρίφτηκε όμως από την έκθεση ανεξάρτητων καλλιτεχνών στη Νέα Υόρκη. Με παραδοσιακούς όρους ένα τέτοιο αντικείμενο δεν θα μπορούσε να αποκληθεί τέχνη, Δεν δημιουργήθηκε με χειρονακτικό τρόπο με σκοπό να γίνει ένα έργο τέχνης.
Ο όρος «εννοιολογική τέχνη» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε ένα άρθρο από το καλλιτέχνη Χένρυ Φλιντ. Κατά το μέσο της δεκαετίας του 1970 υπήρξαν εννοιολογικές δημοσιεύσεις, κείμενα και πίνακες ζωγραφικής. Η πρώτη έκθεση με αποκλειστικά εννοιολογικά θέματα διοργανώθηκε στο πολιτιστικό κέντρο της Νέας Υόρκης.
Το κίνημα της εννοιολογικής τέχνης εμφανίστηκε περίπου το 1969.Εν μέρει ήταν μία αντίδραση εναντίον του φορμαλισμού που υποστήριζε ο Διάσημος τεχνοκριτικός Γκρίνμπεργκ. Σύμφωνα με τις απόψεις του, η μοντέρνα τέχνη πρέπει να ακολουθείται από περιορισμό της αφαίρεσης και να εκλεπτύνεται. Καθήκον της ζωγραφικής, παραδείγματος χάριν, ήταν να προσδιορίσουν τι είδους αντικείμενο ήταν στ’ αλήθεια : Η ζωγραφική απεικονίζει επίπεδα αντικείμενα σε επιφάνειες μουσαμά όπου προστίθεται η χρωστική ουσία. Ωστόσο η ψευδαίσθηση της προοπτικής είναι άσχετη με την ουσία της ζωγραφικής, και θα έπρεπε να εξαφανιστεί.
Η εννοιολογική τέχνη έφτασε στα άκρα απομακρύνοντας την ανάγκη των αντικειμένων τελείως δείχνοντας αποστροφή προς την ψευδαίσθηση, ενώ κοντά στο τέλος της δεκαετίας του 1960 αυτή η ανάγκη δεν έβρισκε οπαδούς. Το κίνημα προσπάθησε να αποφύγει τις γκαλερί, ή τα μουσεία σαν καθοριστικούς παράγοντες διαμόρφωσης της τέχνης, ή η αγορά της τέχνης σαν ιδιοκτήτης και διακινητής των έργων τέχνης. Οι εννοιολογικοί καλλιτέχνες θεωρούν ότι όποιος δει ένα εννοιολογικό έργο, γίνεται αυτόματα και ιδιοκτήτης του επειδή κανένας δεν μπορεί πλέον να το βγάλει από το μυαλό του. Αυτή το είδος τέχνης περιορίζεται μερικές φορές σε ένα σετ οδηγιών και περιγραφών, αλλά σταματά την ολοκλήρωση, τονίζοντας ότι η ιδέα είναι πιο σημαντική από το ίδιο το έργο.
Μία σημαντική διαφορά ανάμεσα στην εννοιολογική τέχνη και σε πιο παραδοσιακές μορφές τέχνης οδηγεί στο ερώτημα της καλλιτεχνικής ικανότητας. Η ικανότητα στο χειρισμό των παραδοσιακών μέσων παίζει ελάχιστο ρόλο στην εννοιολογική ζωγραφική. Είναι αλήθεια ότι δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη ικανότητα για δημιουργηθεί εννοιολογική τέχνη. Δεν είναι ότι λείπει από αυτούς τους καλλιτέχνες η εικαστική ικανότητα, ή ότι έχουν εχθρότητα προς την παράδοση, αλλά έχουν μία περιφρόνηση για την ατομική εικαστική έκφραση.
Το πρώτο κύμα του «εννοιολογικού ρεύματος» διάρκεσε από το 1967 έως το 1978. Πρώιμοι εννοιολογικοί καλλιτέχνες που διακρίθηκαν ήταν οι Χένρυ Φλιντ, Ρόμπερτ Μόρρις και Ρέυ Τζόνσον που επηρέασαν το ρεύμα που έγινε ευρύτερα αποδεκτό. Οι εννοιολογικοί καλλιτέχνες Νταν Γκράχαμ και Χανς Χάακε είχαν μεγάλη επίδραση στο κίνημα αυτό και τους επόμενους καλλιτέχνες. Σ’ αυτούς πρέπει να προστεθεί και μία Τρίτη γενεά εννοιολογιστών, Πολλά στοιχεία της τέχνης έχουν υιοθετηθεί από σύγχρονους ζωγράφους της τέχνης εγκατάστασης, της περφόρμανς και της ψηφιακής τέχνης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ ΛΑΣΚΑΡΗ

Copyright: www.laskarisart.blogspot.com


 

Ζωγραφική με Λαζούρες
Η λαζούρα είναι ένα λεπτό, διαφανές στρώμα χρώματος που δημιουργείτε προσθέτοντας διαφανή στρώματα χρωμάτων το ένα επάνω στο άλλο σε ένα στεγνό στρώμα. Κάθε λαζούρα αλλάζει τα στρώματα από κάτω. Έτσι γιατί μία λαζούρα θα έπρεπε να προβληματίζει, ή ακόμη να απειλεί τους ζωγράφους τόσο πολύ; Λοιπόν, ενώ η θεωρεία μπορεί να είναι εύκολη, η εφαρμογή της θέλει υπομονή και επιμονή για να κατακτηθεί.
Εάν είστε ένας ζωγράφος που θέλει άμεσο αποτέλεσμα, τότε οι λαζούρες δεν είναι κατάλληλες για σας. Εάν όμως θέλετε να κάνετε ένα βήμα παραπάνω, να δώσετε στα χρώματα σας φωτεινότητα και βάθος, δεν μπορείτε να το κάνετε ανακατεύοντας μόνο τα χρώματα στην παλέτα. Γιατί αυτό; Με απλά λόγια το χρώμα ταξιδεύει μέσα από τα στρώματα χρώματος (λαζούρες), αναπηδά στον μουσαμά και αντανακλάται πίσω σε σας.
Αφιερώστε κάποιο χρόνο για να μάθετε πια χρώματα είναι διαφανή, πια ημιδιαφανή και πια αδιαφανή. Με τα διαφανή χρώματα μπορείτε να πετύχετε πλούσια εκλεπτυσμένα χρώματα μέσα από λαζούρες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα έπρεπε να πειραματίζεστε με αδιαφανή χρώματα. Αλλά εάν αρχίσατε μόλις να πειραματίζεστε με τις λαζούρες, χρησιμοποιείτε μόνο διαφανή χρώματα αρχικά και κρατήστε τα αδιαφανή χρώματα στα πρώτα στρώματα του πίνακα σας..
Όταν το προηγούμενο στρώμα είναι ακόμη υγρό και επιχειρήσετε να ζωγραφίσετε με λαζούρα, τότε τα χρώματα θα αναμειχθούν μεταξύ τους, κάτι που φυσικά δεν θα θέλατε να συμβεί. Το πόσος χρόνος χρειάζεται για να στεγνώσει μία λαζούρα έχει να κάνει με το κλίμα όπου ζείτε και τις συνθήκες στο στούντιο σας. Το χρώμα πρέπει να είναι στεγνό στην αφή και να μη είναι κολλώδες. Μπορείτε να δουλεύεται σε πολλούς πίνακες συγχρόνως για να μετακινήστε από τον ένα στον άλλο και να αφήνετε περιθώριο για να στεγνώνουν οι προηγούμενοι.
Η λαζούρα είναι ένα λεπτό στρώμα χρώματος το οποίο πρέπει να είναι απαλό πάνω από τα προηγούμενα στρώματα. Δεν θα θέλατε να μαζευτεί πολύ χρώμα σε κάποιο σημείο. Έχει σημασία ο μουσαμάς σας να είναι πυκνής ύφανσης και απαλός.
Το υπόστρωμα θα πρέπει να είναι άσπρο, ή κάποιο άλλο φωτεινό χρώμα το οποίο να αντανακλά το φως μέσα από τις διαφάνειες, διότι ένα σκούρο χρώμα απορροφά το φως.
Τα λάδια για λαζούρες αραιώνουν τα χρώματα σας και πρέπει να έχουν την κατάλληλη σύνθεση που να στεγνώνει γρήγορα. Ακόμη λύνουν τυχόν προβλήματα πρόσφυσης στο μουσαμά. Πειραματιστείτε με την αναλογία του λαδιού με το οποίο ζωγραφίζετε, για να μη γίνει το έργο υπερβολικά γυαλιστερό.
Οι λαζούρες πρέπει να ζωγραφίζονται απαλά χωρίς ορατές πινελιές. Γι αυτόν το λόγο χρησιμοποιείτε απαλά πινέλα με στρογγυλεμένες άκρες όπως τα πινέλα φίλμπερτ Απαραίτητα να χρησιμοποιείτε ένα πινέλο βεντάλια για να εξαφανίζετε τις φανερές πινελιές.
Όταν τελειώσει ο πίνακας, περάστε μία τελική λαζούρα πάνω σε όλο το έργο. Αυτό βοηθάει να ενωθούν όλα τα μέρη του πίνακα. Εναλλακτικά θα μπορούσατε να περάσετε μία λαζούρα στα σημεία με το κέντρο ενδιαφέροντος.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ ΛΑΣΚΑΡΗ

Copyright: www.laskarisart.blogspot.com

Ερμηνεία της Τέχνης
Η τέχνη είναι η διαδικασία, ή το εκούσιο προϊόν με στοιχεία που επηρεάζουν τις αισθήσεις, ή τα αισθήματα. Έχει να κάνει με μεγάλο αριθμό ανθρώπινης δραστηριότητας όπως η μουσική, η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος, η γλυπτική και η ζωγραφική. Η ερμηνεία της τέχνης εξετάζεται ακόμη από ένα παρακλάδι της φιλοσοφίας γνωστό ως αισθητική.
Ωστόσο ο ορισμός της τέχνης έχει γίνει προβληματικός κατά τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα Ένα αντικείμενο μπορεί να χαρακτηρίζεται από προθέσεις, ή από την έλλειψη τους από το δημιουργό χωρίς αυτός να έχει ξεκάθαρη πρόθεση. Ένα βάζο, που συνήθως χαρακτηρίζεται ως ένα χρηστικό οικιακό αντικείμενο, μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέχνη από ένα άλλο καθαρά διακοσμητικό. Όταν πάλι κάποιοι πίνακες παράγονται μαζικά δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως τέχνη.
Παραδοσιακά ο όρος τέχνη χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάθε ανθρώπινη δεξιότητα, ή γνώση. Αυτό άλλαξε κατά τη Ρομαντική περίοδο, όταν θεωρήθηκε ότι αυτή η ειδική ικανότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου επηρεαζόταν από την θρησκεία και την επιστήμη. Η φύση της τέχνης έχει περιγραφεί ως μία φευγαλέα φυγή από τα παραδοσιακά προβλήματα του ανθρώπινου πολιτισμού. Έχει προσδιοριστεί ως μέσο για την έκφραση, ή την επικοινωνία των αισθημάτων και των ιδεών και ως μίμηση, ή παράσταση. Ένας Ρώσος συγγραφέας προσδιορίζει την τέχνη ως ένα έμμεσο τρόπο επικοινωνίας ενός ανθρώπου με έναν άλλο. Μία άλλη αναφορά προωθεί μία ιδεαλιστική άποψη ότι η τέχνη εκφράζει αισθήματα, και ότι στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο μέσα στο μυαλό του καλλιτέχνη. Ως μίμηση, ή παράσταση έχει τις ρίζες της στη φιλοσοφία του Αριστοτέλη. Πιο πρόσφατα ερμηνεύεται ως ένα μέσο σύμφωνα με το οποίο μία κοινότητα αναπτύσσει μία προσωπική έκφραση, ή παράσταση. Έργα παγκόσμιας τέχνης μπορούν να πουν ιστορίες, ή απλά να εκφράσουν μία αισθητική αλήθεια, ή συναίσθημα.
Μία εγκυκλοπαίδεια δίνει ορισμό για την τέχνη ως « η χρήση ικανότητας και φαντασίας για τη δημιουργία αισθητικών αντικειμένων, του περιβάλλοντος, ή εμπειριών που μπορούμε να μοιραζόμαστε με άλλους». Με αυτόν τον ορισμό της λέξης καλλιτεχνικά έργα τέχνης υπάρχουν από τη χαραυγή της ανθρωπότητας. Από την πρώιμη προϊστορική ως τη μοντέρνα τέχνη. Ωστόσο, μερικές θεωρίες περιορίζουν το νόημα της στις σύγχρονες κοινωνίες. Ένας κριτικός τέχνης είπε το 1970 « Είναι αναμφισβήτητο για την τέχνη ότι, δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη, ούτε όσο αφορά την ίδια, ούτε και το δικαίωμα της να υπάρχει».
Η πρώτη και ευρύτερη έννοια του ορισμού της τέχνης είναι εγγύτερη σ’ αυτήν του Λατινικού (Ars) που γενικά μεταφράζεται ως δεξιότητα. Αυτός ο ορισμός είναι φυσικά πολύ ευρύτερος και περιλαμβάνει την ιατρική και την στρατιωτική τέχνη. Μερικά έργα τέχνης έχουν περισσότερη πρακτική χρήση από το είναι απλά διακοσμητικά. Παραδείγματος χάριν ένα φανάρι μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν φωτιστικό μέσο αλλά και σαν ένα διακοσμητικό αντικείμενο. Στη δεύτερη πιο πρόσφατη σημασία του όρου, ονομάζεται δημιουργική τέχνη, ή καλές τέχνες. Η υψηλή τέχνη (fine art) σημαίνει την ικανότητα του καλλιτέχνη να εκφράσει τη δημιουργικότητα του, να συμμετάσχει στις αισθητικές ευαισθησίες του κοινού, ή να τραβά την προσοχή των θεατών σε πιο εκλεπτυσμένα και ωραία αντικείμενα. Ωστόσο το κοινό είναι εκείνο που κρίνει το τελικό αποτέλεσμα, και όχι ο καλλιτέχνης. Παρομοίως, εάν αυτή η τέχνη έχει οικονομική επιτυχία, τότε χαρακτηρίζεται ως εμπορική αντί για υψηλή τέχνη. Από τη άλλη, οι χειρονακτικές τέχνες ονομάζονται εφαρμοσμένες τέχνες. Οι δύο αυτές μορφές τέχνης δεν έχουν συγκεκριμένες διαφορές εκτός ως την αξιολόγηση τους. Ωστόσο στην υψηλή τέχνη υπάρχουν και άλλοι στόχοι εκτός από την δημιουργικότητα και την αυτό έκφραση. Έχει η τέχνη πολιτικό, πνευματικό και φιλοσοφικό κίνητρο, ή ο μόνος της στόχος είναι να δημιουργεί μόνο κάτι όμορφο; Προσπαθεί να ερευνήσει τη φύση της αντίληψης, ή να δημιουργήσει έντονα συναισθήματα; Ο στόχος της φαινομενικά είναι ανύπαρκτος.
Η τέχνη μπορεί να περιγράφει πολλά πράγματα:
Είναι μία δραστηριότητα, ή η ηχώ ενός μηνύματος, μία διάθεση, ή ο συμβολισμός που θα μεταβιβαστεί στο θεατή ( η τέχνη είναι μία εμπειρία). Μπορεί να ερμηνευτεί στη βάση της εικόνας, ή των αντικειμένων, και έχει ως στόχο να διεγείρει τα αισθήματα και τις σκέψεις του θεατή, ή ιδέες μέσα από τις αισθήσεις του. Μπορεί να πάρει διάφορες μορφές και να υπηρετήσει διαφορετικούς λόγους. Η χρήση επιστημονικής γνώσης για τη δημιουργία κάτι καινούριου δεν σημαίνει απαραίτητα τη δημιουργία τέχνης.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΑΠΟ: ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ ΛΑΣΚΑΡΗ

Copyright: www.laskarisart.blogspot.com

Η τονικότητα στη ζωγραφική

Όταν οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν ένα πίνακα ζωγραφικής, υποσυνείδητα κοιτάζουν πρώτα τους χρωματικούς τόνους ( το φως και τη σκιά) των αντικειμένων.

Το μάτι είναι ευαίσθητο στις παραλλαγές της σκιάς και του φωτός. Τα ίδια τα χρώματα έχουν τη δική τους τονικότητα. Είναι επομένως εξίσου σημαντικό να αναπαράγουμε τους χρωματικούς τόνους στον πίνακα όπως και στο σχέδιο. Πρέπει να καταλάβουμε ότι εάν ο τόνος του χρώματος είναι λάθος, τότε και το πραγματικό χρώμα είναι λάθος.

Κάθε χρώμα έχει τρεις ιδιότητες :Tην απόχρωση ( κόκκινο, κίτρινο, κτλ ), την τονικότητα ( φως, σκιά) και την ένταση ( λαμπρό, μουντό) .Βασικά όσο και να φαίνεται βαρετό η τονικότητα είναι η πιο σπουδαία από τις τρεις. Με βάση αυτή μπορούμε να αναπαράγουμε το σωστό φωτισμό μιας σκηνής. Η απόχρωση από μόνη της δεν μπορεί να το πετύχει.

Για να καταλάβετε καλύτερα τη τονικότητα μπορείτε να εξασκηθείτε μερικές φορές ζωγραφίζοντας ένα πίνακα σε μαύρο, ή άσπρο. Αυτό δεν είναι σπατάλη χρόνου αφού ένας μαύρος και άσπρος πίνακας σας εξασκεί να βλέπετε τόνους που δεν μπορεί να αγνοείτε εάν θέλετε να γίνετε καλός ζωγράφος.

Ας προσπαθήσουμε να βάλουμε αυτές τις πληροφορίες σε εφαρμογή ζωγραφίζοντας μία νεκρή φύση.

Πρώτο βήμα είναι να διαλέξετε ένα αριθμό αντικειμένων και να δημιουργήσετε μία ευχάριστη σύνθεση. Μπορείτε να κάνετε μερικά σχέδια για να δείτε πως φαίνεται. Με αυτό τον τρόπο μπορείτε να ξεχωρίσετε τους τόνους από την αποχρώσεις, μία ικανότητα που μπορεί να τη μάθει κάποιος με πολύ εξάσκηση.

Ένας καλός λαμπτήρας 150 βατ είναι ικανοποιητικός για να φωτίσει τη σύνθεση σας. Τοποθετήστε το φως λίγο ψηλότερα από τον πίνακα δεξιά, η αριστερά σε μία γωνία 45 μοιρών. Μπορείτε να μετακινήσετε το φως μέχρι να βρείτε τα καλύτερα φωτίσματα και σκιές.

Όταν αρχίσετε να ζωγραφίσετε φροντίστε να κρατάτε τα πινέλα από την άκρη τους, και να είστε όσο πιο μακριά από το καβαλέτο μπορείτε. Ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι με αυτό τον τρόπο μπορείτε να ελέγχετε το σύνολο του πίνακα και εάν ταιριάζουν σ’ αυτόν τα διάφορα κομμάτια του. Ακόμη προσαρμόστε το καβαλέτο στο επίπεδο των ματιών. Αυτό εμποδίζει την παραμόρφωση των αντικειμένων που ζωγραφίζετε.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΑΠΟ ΛΑΣΚΑΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ

Copyright: www.laskarisart.blogspot.com

Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός
 

Ο Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός ήταν ένα κίνημα στην Αμερική που άνθισε τις δεκαετίες του 1940 και 50. Μερικές φορές φέροντας την ονομασία σχολή της Νέας Υόρκης, συσχετίστηκε για πρώτη φορά με το έργο του Βασίλη Καντίνσκυ το1929. Αρχικά επηρεασμένοι από το Σουρεαλισμό και τον Κυβισμό, οι αφηρημένοι εξπρεσιονιστές απέρριπταν το Σοσιαλιστικό Ρεαλισμό, και τη Γεωμετρική αφαίρεση που ήταν τόσο δημοφιλής ανάμεσα στους Αμερικανούς ζωγράφους του 1930.

Στα τέλη του 30 και αρχές της δεκαετίας του 40 πολλοί Ευρωπαίοι ζωγράφοι της Αβάν Γκαρντ ταξίδεψαν στη Νέα Υόρκη και έδωσαν μεγάλη ώθηση στη Μοντέρνα Τέχνη. Το στυλ του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού θεωρήθηκε ότι είχε αρχίσει με τα έργα του Τζάκσον Πόλλοκ και του Βίλλεμ ντε Κούνιγκ στα τέλη του 40 και αρχές του 50. Οι καλλιτέχνες που έπαιρναν μέρος σ’ αυτόν ισχυρίζονταν ότι ήταν ένα ευρύτερο στυλ με διαφορετικό βαθμό αφαίρεσης που χρησίμευε να μεταφέρει δυνατό συναισθηματικό και εκφραστικό περιεχόμενο. Αν και ο όρος αρχικά αναφέρεται σε ένα μικρό αριθμό ζωγράφων οι ιδιότητες του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού μπορούν να βρεθούν ακόμη στη γλυπτική και στη φωτογραφία.

Αυτό το στυλ ωστόσο έχει ερμηνευτεί σαν καθαρά Αμερικάνικο εξ αιτίας της έμφασης που δίνει στη φυσική αμεσότητα του χρώματος. Σίγουρα ωστόσο ήταν η πρώτη Αμερικάνικη τέχνη που πέτυχε διεθνές στάτους και επιρροή. Τα έργα ήταν συνήθως αφηρημένα ( π.χ εικόνιζαν φόρμες που δεν βρίσκονταν στο φυσικό κόσμο), έδιναν έμφαση στην ελευθερία της συναισθηματικής έκφρασης, της τεχνικής και της εκτέλεσης. Οι καμβάδες ήταν μεγάλοι, για να μεγαλώνουν το οπτικό εφέ και να παρουσιάζουν μνημειακότητα και δύναμη. Το κίνημα είχε μεγάλη επιτυχία στη Αμερικάνικη και Ευρωπαϊκή τέχνη του 1950.

Ο κριτικός τέχνης Ίρβιγκ Σάντλερ χωρίζει τον αφηρημένο εξπεριονισμό σε δύο κατηγορίες: Τους ζωγράφους με κίνηση και τους ζωγράφους με το πεδίο χρώματος. Ο Τζάκσον Πόλλοκ παραμένει πιστός στο πρώτο ρεύμα όπως στο έργο του Ο καθεδρικός (1947), και απόφευγε τελείως τα αναγνωριζόμενα σύμβολα, συνθέτοντας λεπτά δίκτυα σχημάτων που διείσδυαν το ένα στο άλλο. Οι ζωγράφοι χρωματικού πεδίου από την άλλη μεριά , καταπίεζαν κάθε αναφορά στο παρελθόν ζωγραφίζοντας ενοποιημένα πεδία διαφορετικών χρωμάτων. Μερικοί από τους πιο δημοφιλής εξπρεσιονιστές ζωγράφους ήταν ο Τζάκσον Πόλλοκ, ο Μαρκ Ρόθκο, ο Μπάρνετ Νιούμαν και ο ντε Κούνιγκ.

Αναρτήθηκε από : ΛΑΣΚΑΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ

Copyright: www.laskarisart.blogspot.com

Κυβισμός

Ο κύριος λόγος για τη δημιουργία του κυβισμού ήταν το ενδιαφέρον του Πικάσο για τη μη Ευρωπαϊκή γλυπτική και συγκεκριμένα την Αφρικανική. Τα πρώτα κυβιστικά έργα που Πικάσο, όπως οι Δεσποινίδες της Αβινιόν (1907), έδειξαν το ενδιαφέρον του για την Αφρικανική όπως και την αρχαία ιβηρική γλυπτική. Ο Πικάσο και ο Μπρακ ανέπτυξαν τον Κυβισμό μεταξύ του 1907 και του 1914 δημιουργώντας το πιο κυρίαρχο στυλ της μοντέρνας περιόδου. Στον Κυβισμό, το επίπεδο, και η δυσδιάστατη επιφάνεια του πίνακα παίζουν βασικό ρόλο ,ενώ η παραδοσιακή προοπτική, το ποζάρισμα και το Κιαροσκούρο( η αντίθεση φωτός και σκιάς) απορρίπτονται. Στην πρώτη του περίοδο, που ονομάζεται Αναλυτικός Κυβισμός, οι καλλιτέχνες έσπαζαν την εικόνα και ανέλυαν τη φόρμα. Ο σκοπός του κυβισμού ήταν να διυλίζει την απεικόνιση της φόρμας και να δείχνει αρκετές πλευρές του αντικειμένου ταυτόχρονα. Αυτό είχε σαν συνέπεια μία δραστική διάσπαση των αντικειμένων σε στοιχεία που μοιάζουν με κύβους. Για να δώσουν έμφαση στην αφηρημένη φύση της σύνθεσης , έδειχναν προτίμηση στις μονοχρωμίες.

Η δεύτερη φάση του, γενικά ονομάζεται Συνθετικός Κυβισμός, και προέκυψε από πειράματα κολλάζ. Υλικά όπως ξύλο, εφημερίδες, φωτογραφίες και πούπουλα κολλιόταν επάνω στην εικόνα σε συνδυασμό με ζωγραφισμένες επιφάνειες. Αν και τα σχήματα παρέμεναν διασπασμένα και επίπεδα, το χρώμα έπαιζε ένα σημαντικό ρόλο στο Συνθετικό Κυβισμό, και τα έργα είναι περισσότερο διακοσμητικά. Άλλοι σημαντικοί ζωγράφοι του κυβισμού, που δημιούργησαν προσωπικές προσαρμογές σ’αυτόν, ήταν ο Λεζέ και ο Ντουσάμπ. Αρκετοί Ιταλοί καλλιτέχνες και συγκεκριμένα ο Σεβερίνι και ο Μπάλα ζωγράφιζαν με το στυλ του κυβισμού, αλλά ονόμαζαν το κίνημα τους Φουτουρισμό. Ανάμεσα σε άλλα πράγματα, ενδιαφερόντουσαν να εκφράσουν την κίνηση στην τέχνη μέσα από την επανάληψη των γραμμών και των εικόνων.

Ο Κυβισμό ήταν επίσης κρίσιμος για την ανάπτυξη της μη παραστατικής, ή αφηρημένης ζωγραφικής. Στη Γερμανία, ο Καντίνσκυ ζωγράφιζε αφηρημένους πίνακες με αναφορές στη φύση και τη μουσική. Οι Ρώσοι καλλιτέχνες ήταν ενήμεροι για το κίνημα του Κυβισμού μέσα από κάποιες συλλογές που εκτέθηκαν στη Μόσχα, και ανέπτυξαν μία διαφορετική αφηρημένη τέχνη σε γεωμετρικό στυλ. Ο Μάλεβιτς, καλλιτέχνης ευσεβής και μυστικιστής, ζωγράφισε ένα μαύρο τετράγωνο σε άσπρο φόντο, ονομάζοντας τις προσωπικές του αφαιρέσεις Σουπρεματισμό. Άλλοι Ρώσοι καλλιτέχνες που εμπνεύστηκαν από τον Κυβισμό, γνωστοί ως Κονστρουκτιβιστές ,ήταν ο Πόποβα, ο Τατλίν και άλλοι.

Αναρτήθηκε από : ΛΑΣΚΑΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ

Copyright:  www.laskarisart.blogspot.com

Η τέχνη  του Μπουγκερώ στον 20ο αιώνα

Οι απόφοιτοι της σχολών  τέχνης σε όλο τον κόσμο δεν άκουσαν ποτέ τα τελευταία χρόνια το όνομα του Μπουγκερώ, που ήταν ο σπουδαιότερος ζωγράφος του 19ου αιώνα κατά την άποψη των Μονέ και Ντεγκά. Ο μεγάλος αυτός  ζωγράφος σαν πρόεδρος της Ακαδημίας του Παρισιού και του Σαλόν ,άνοιξε για πρώτη φορά τη σχολή Καλών Τεχνών στις γυναίκες, και σάρωνε όλα τα βραβεία σε κάθε διαγωνισμό ζωγραφικής. Ωστόσο τον 20ο αιώνα η προπαγάνδα εναντίον της Ακαδημαϊκής ζωγραφικής έγινε τόσο βίαιη που οι νέοι καλλιτέχνες έπρεπε ,ή να την καταδικάζουν, ή να βλέπουν τη σχολή από το παράθυρο. Έμαθαν να απορρίπτουν την ομορφιά, την αλληλεπίδραση της σύνθεσης, του σχεδίου, της τονικότητας και της ατμοσφαιρικής διάθεσης. Η Ακαδημαϊκή ζωγραφική είναι εξ ορισμού κακή, επειδή χρησιμοποιεί τις ανθρώπινες φιγούρες, θέμα, ή ιστορίες και αντικείμενα από τον πραγματικό κόσμο. Εάν ένα έργο δημιουργηθεί από ένα μεγάλο μοντέρνο ζωγράφο, θεωρείται αυτόματα σπουδαίο. Εάν ο θεατής δεν διαπιστώσει αυτό το μεγαλείο, στερείται σίγουρα ευφυΐας.

Κάτω από μια τέτοια πίεση οι σπουδαστές τέχνης βρίσκουν μεγαλείο σε ότι μοντέρνο βλέπουν. Διδάσκονται λοιπόν ότι τα έργα των  Μπουγκερώ, Λέιτον και ο Ζερόμ είναι εξ ορισμού άσχημα.

Είναι ιδιαίτερα ειρωνικό ότι άνθρωποι που μιλούν για ελευθερία, προσπαθούν να στερήσουν από τους παραστατικούς ζωγράφους το δικαίωμα να ζωγραφίζουν ρεαλιστικά. Η πλούσια αυτή οπτική γλώσσα δεν έχει θεατές που να την βλέπουν. Δεν σημαίνει όμως ότι όλα τα ρεαλιστικά έργα είναι εμπνευσμένα. Παρόλα αυτά η παραστατική ζωγραφική έχει περισσότερο νόημα από τη μοντέρνα τέχνη που  ισχυρίζεται ότι ο μουσαμάς είναι επίπεδος και δεν χρειάζεται ικανότητα, ή τεχνική για να είσαι καλλιτέχνης. Ορίζεται λοιπόν ότι η μη τέχνη είναι τέχνη και κατά συνέπεια η παραστατική τέχνη δεν είναι τέχνη. Οι μοντέρνοι καλλιτέχνες λέγεται ότι πρέπει να δημιουργούν κάτι εξ ολοκλήρου πρωτότυπο. Τίποτε από αυτά που δημιουργούν δεν πρέπει να έχει φόρμα, ή σχήμα. Κατά τους κριτικούς ο Μπουγκερώ αντέγραψε παλαιότερους ζωγράφους. Η ζωγραφική όμως όπως κάθε τι άλλο, δεν προέκυψαν από παρθενογέννηση. Μόνο εάν κατακτήσεις τις γνώσεις του παρελθόντος, μπορείς να προσθέσεις κάτι δικό σου και να προχωρήσεις μπροστά. Οι μεγάλοι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι γνώριζαν τέλεια τις τεχνικές των μεγάλων ζωγράφων και με βάση αυτές δημιούργησαν μια χιονοστιβάδα θεμάτων. Τα επιτεύγματα του 17ου αι. κτίστηκαν πάνω στα επιτεύγματα της όψιμης Αναγέννησης και η τελευταία στηρίχτηκε στην πρώιμη Αναγέννηση.

Τα έργα του Μπουγκερώ στο χρηματιστήριο της τέχνης έπεσαν σε πολύ χαμηλά επίπεδα, όταν όμως τα Αμερικανικά μουσεία τα αγόρασαν σε πολύ χαμηλές τιμές η αξία τους έπιασε αυτό που πάντοτε άξιζαν, και τώρα πλέον τιμώνται σε εκατομμύρια δολάρια.

ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ Από τον ΛΑΣΚΑΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ

Copyright : www.laskarisart.blogspot.com

Πώς να ζωγραφίσετε ένα πίνακα

Υπάρχουν πολλοί σωστοί τρόποι για να ζωγραφίσετε ένα πίνακα, αλλά με αρκετή εμπειρία μπορείτε να αναπτύξετε δική σας τεχνική. Εάν ξεκινάτε τη ζωγραφική, ίσως θα θέλατε να δοκιμάσετε την παρακάτω προσέγγιση:

1) Πρώτα κάντε ένα κανονικό σχέδιο στον μουσαμά. Αυτό το σχέδιο μπορεί να γίνει με κάρβουνο, ή με μολύβι γραφίτη και μπορεί να είναι μερικές απλές γραμμές έως ένα λεπτομερές σχέδιο όλων των σχημάτων. Ακόμη μπορεί να περιλαμβάνει τα φωτεινά και σκοτεινά σημεία και τι χρώματα θα χρειαστεί να χρησιμοποιηθούν. Φυσικά, καλύτερο εργαλείο είναι ένα ουδέτερο μείγμα αραιωμένου χρώματος και ένα πινέλο. Ωστόσο, αυτό θέλει κάποιο χρόνο για να το συνηθίσετε. Εάν χρησιμοποιείτε μολύβια από γραφίτη πρέπει να σχεδιάζετε πολύ ελαφριά γιατί ο γραφίτης θα φαίνεται μέσα από το χρώμα.

Πλεονέκτημα για το ξεκίνημα με ένα λεπτομερές σχέδιο είναι ότι μεγάλες αποφάσεις μπορούν να παρθούν προκαταβολικά και ότι όλα είναι στη θέση τους τη στιγμή που έχει τελειώσει το σχέδιο. Μετά από όλα αυτά, απομένει να ζωγραφίσετε τον πίνακα σας.

2) Στην πρώτη φάση της ζωγραφικής οφείλετε να χρησιμοποιείτε ένα αρκετά αραιωμένο χρώμα. Συγκεντρωθείτε στα μεγάλα σχήματα που βλέπετε στο σχέδιο σας. Μη δίνετε μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες. Αυτό που έχει σημασία είναι να παρατηρείτε τα χρώματα των σχημάτων και ότι ακολουθείτε τις γραμμές του σχεδίου σωστά. Ξεκινήστε με τα σκούρα σχήματα. Έπειτα συνεχίστε με τα σχήματα που έχουν λαμπρότερα χρώματα και ξεχωρίζουν, πάντοτε σίγουροι ότι τα χρώματα δένουν αρμονικά. Τελικά, ζωγραφίστε με περισσότερο λεπτά χρώματα που πρέπει ωστόσο να είναι πιο μουντά στο στάδιο αυτό.

Σ’ αυτό το στάδιο αποφύγετε να βάλετε λεπτομέρειες. Κύριο καθήκον σας είναι να διατηρήσετε τη σωστή γεωμετρία των μεγαλύτερων σχημάτων, το σωστό τους χρώμα ( την απόχρωση, την ένταση και την τονικότητα), και τη σωστή τους θέση μέσα στη σύνθεση . Ακόμη μη ξεχάσετε να δουλέψετε το φόντο.

Στο τέλος αυτής της φάσης ο μουσαμάς είναι συνήθως καλυμμένος με χρώμα και καμία επιφάνια δεν είναι λευκή. Αυτό θα σας δώσει μία καλή ιδέα πως θα φαίνονται τα χρώματα σε συσχετισμό με τα άλλα και εάν είναι αρμονικά μεταξύ τους, χωρίς την επιρροή των λαμπρών λευκών περιοχών.

3) Στη φάση της σχηματοποίησης μπορείτε να αρχίσετε να ζωγραφίζετε τα μεγαλύτερα σχήματα και να τα ραφινάρετε, έτσι ώστε αυτά να αρχίσουν να μοιάζουν με τα πραγματικά αντικείμενα που προσπαθείτε να ζωγραφίσετε. Σ’ αυτή τη φάση πρέπει να χρησιμοποιείτε πιο πηκτό χρώμα απ’ ότι στη πρώτη φάση του μπλοκαρίσματος και πιο μικρά πινέλα. Επίσης ραφινάρετε όσο καλύτερα μπορείτε τις σχέσεις των χρωμάτων σε σχέση με τις αποχρώσεις, την ένταση των χρωμάτων και την τονικότητα.

Αυτή η φάση συνήθως χρειάζεται τον μεγαλύτερο χρόνο και προσπάθεια. Έτσι θα μπορείτε να σχηματίσετε μία καλή ιδέα πως θα φαίνεται ο πίνακας στο τελείωμα του.

4) Η φάση του φινιρίσματος – Στην τελευταία φάση θα πρέπει να συμπεριλάβετε όλες τις μικρολεπτομέρειες όπως μικρά κλαδιά, κόρες των ματιών, λεπτές γραμμές και καμπύλες, όπως και τα τελικά φωτίσματα, με άλλα λόγια κάθε τι που δεν γίνετε με μεγάλο πινέλο. Μερικές λεπτομέρειες απαιτούν λεπτό χρώμα που γίνεται καλύτερα σε στεγνό υπόστρωμα και άλλες ,όπως φωτίσματα, που συχνά χρειάζονται πολύ πηκτό χρώμα απευθείας από το σωληνάριο.

Όλες οι παραπάνω οδηγίες δεν είναι βέβαια πλήρεις σε λεπτομέρειες, αλλά είναι μία καλή αρχή για το ξεκίνημα ενός ζωγραφικού πίνακα.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΑΠΟ ΛΑΣΚΑΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠO

Copyright:www. laskarisart.blogspot.com

 
 
Copyright : www.laskarisart.blogspot.com
Πώς να προωθήσετε την τέχνη σας

Το μάρκετινγκ για τους ζωγράφους δεν διαφέρει πολύ από οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα. Απλώς προωθείτε ένα προϊόν και παράλληλα προβάλετε τον εαυτό σας. Ωστόσο πολλοί ζωγράφοι δυσκολεύονται αρκετά να πουλήσουν τα έργα τους. Μπορείτε βέβαια να αισθάνεστε αμηχανία όταν μιλάτε για την τέχνη σας και για τεχνικές ζωγραφικής σε μη καλλιτέχνες.

Μερικές από τις παρακάτω συμβουλές είναι αρκετές για αρχή.

1.  Πρέπει να έχετε ξεκάθαρη γνώμη για τον εαυτό ας σαν ζωγράφο. Πείτε σε ένα πελάτη με λίγες λέξεις τι κάνετε. «Ζωγραφίζω τοπία και πουλώ πρωτότυπα, εκτυπώσεις σε εκθέσεις και σε μαγαζιά με δώρα». Μη περιγράφετε 4 είδη τεχνικές που ζωγραφίζετε. Να είστε συγκεκριμένοι.

2.  Να είστε ρεαλιστές με αυτό που μπορείτε να κάνετε, και τι σας ενδιαφέρει, παραδείγματος χάριν να πουλάτε σε γκαλερί ,ή να εκθέτετε τη δουλειά σας σε μουσεία. Να είστε συγκεκριμένοι.

3.  Πρέπει να γνωρίζετε ποια είναι η αγορά σας . Το όνομα της γκαλερί, και τους πελάτες που ενδιαφέρονται για τοπία .Να είστε συγκεκριμένοι.

4.  Πρέπει να έχετε κάρτες με το λογότυπο σας για να σας θυμούνται οι πελάτες. Αφού η πώληση έργων είναι η δουλειά σας ,κάντε ένα διαφημιστικό φυλλάδιο ,έγχρωμες κάρτες  και ένα άλμπουμ με μικρές αλλά ευκρινείς εικόνες. Θα μπορούσατε ακόμη να κάνετε μία ιστοσελίδα στο διαδίκτυο .

5.  Πρέπει να συμμετέχετε σε ομάδες τέχνης και σε εικαστικές δράσεις όποτε είναι δυνατό. Μοιράζετε κάρτες σας στο καθένα που βρίσκετε κοντά σας, όταν παίρνετε μέρος σε ένα εικαστικό γεγονός. Να συμμετέχετε σε εμπορικές εκθέσεις και να συναναστρέφεστε άλλους καλλιτέχνες και ανθρώπους της βιομηχανίας της τέχνης. Να δημοσιεύετε δελτία τύπου για τις εκθέσεις και τις δραστηριότητες σας. Καλό είναι να κάνετε δωρεάν επιδείξεις σε κάποια κολλέγια, γιατί ότι κάνετε οπωσδήποτε θα τραβήξει την προσοχή.

6.  Κάντε λίστες με όλους όσους γνωρίζετε και αυτούς που συναντάτε. Κρατάτε τα ονόματα τους και τυχόν κάρτες τους , ακόμη κρατήστε αρχεία στον υπολογιστή αν έχετε κάποιο. Να ενημερώνετε τακτικά αυτή τη λίστα, και την πιθανότητα να είναι πιθανοί αγοραστές ,ή σπόνσορες έκθεσης.

7.  Να αφιερώνετε αρκετό χρόνο για τη προώθηση της δουλειάς σας ,αλλά μη ξεχνάτε να αφήνετε αρκετό χρόνο για τη ζωγραφική. Η τέχνη σας έρχεται πρώτη.

8.  Πρέπει οι τιμές σας να ταιριάζουν με την αγορά σας. Πόσο πρέπει να πουλήσετε εάν εκθέσετε δίπλα σε ένα κολεγιακό κάμπους; Εάν καθιερωθείτε θα μπορέσετε να προσαρμόσετε τις τιμές σας προς τα πάνω.

9. Κάντε ένα πλάνο, βήμα προς βήμα, για τις εικαστικές σας δράσεις και τη προώθηση τους. Μην αφήνετε τίποτε στην τύχη όταν προετοιμάζετε μία έκθεση. Αποφασίσετε πως θα χειριστείτε τις τιμές, ετοιμάστε τα διαφημιστικά, και ένα βιβλίο εντυπώσεων όπου θα συγκεντρώσετε ονόματα για το πελατολόγιο σας.

10. Όταν πια αποφασίσετε το μεγάλο βήμα, κάντε το σωστά. Εάν κορνιζώσετε τα έργα σας, κάντε το με ταιριαστές κορνίζες, διαφορετικά αφήστε να τις ετοιμάσουν επαγγελματίες. Εάν απευθυνθείτε σε  μία γκαλερί , ελέγξτε εάν ταιριάζει με  τα έργα σας. Κάντε μία καθαρή παρουσίαση με ένα οργανωμένο πορτφόλιο  και μη εμφανιστείτε χωρίς ραντεβού.

ΑΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ  : ΛΑΣΚΑΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ

Copyright : www.laskarisart.blogspot.com

Ζωγραφίζοντας φωτίσματα και σκιές

Δευτέρα, 21 Δεκέμβριος 2009 00:33

«Όταν ζωγραφίζουμε φωτίσματα, μπορούμε να βάλουμε όσο περισσότερο χρώμα θεωρούμε απαραίτητο. Ωστόσο πρέπει να το κρατούμε καθαρό. Αυτό γίνεται δυνατό βάζοντας το κάθε χρώμα στη θέση του , και τις διάφορες αποχρώσεις τη μία δίπλα στην άλλη, μόνο με μικρή ανάμειξη με το πινέλο χωρίς δηλαδή να τα ανακατεύουμε υπερβολικά. Μετά μπορείτε να επιστρέψετε σ’αυτή την επεξεργασία και να δώσετε εκείνες τις αποφασιστικές πινελιές που κάνουν πάντοτε να ξεχωρίζουν οι μεγάλοι δάσκαλοι».- Ρούμπενς

Ο Βαν Μάντερ σχολιάζει το χρωματισμό φωτισμάτων στα σαρκώματα. « Μη αφήνετε τα χρώματα του σαρκώματος  να παγώσουν. Μη τα αφήνετε  να γίνουν υπερβολικά  ψυχρά ή πορφυρί  , γιατί το γαρύφαλλο που πλησιάζει το άσπρο ενός λινού  δεν μπορεί να ανθίζει  και να έχει ζωντάνια. Το βερμιγιόν όμως τα κάνει να λάμπουν με μία πιο σαρκώδη χροιά. Όταν ζωγραφίζετε αγρότες , βοσκούς και ναυτικούς ,μη διστάζετε να χρησιμοποιείτε ώχρα και βερμιγιόν.  Σε καμιά όμως από αυτές τις περιπτώσεις μη χρησιμοποιείτε πολύ άσπρο  που δεν είναι ποτέ παρόν σε κάτι ζωντανό.

Οι Φλαμανδοί ζωγράφοι σύστηναν να μη χρησιμοποιούμε μαύρο η άσπρο στις σκιές γιατί νεκρώνουν την ποιότητα ,εκμηδενίζοντας την επιθυμητή γυαλάδα της διαφάνειας ,που χρησιμοποιεί το άσπρο του υποστρώματος του καμβά. Ο Ρούμπενς δήλωνε « προσέχετε να μη χρησιμοποιείτε άσπρο στις σκιές σας ,επειδή είναι δηλητήριο για τη ζωγραφιά εκτός φυσικά αν μπαίνει στα φωτίσματα. Εάν χρησιμοποιήσετε άσπρο αυτό δεν θα γυαλίζει ,αλλά θα είναι βαρύ και γκρίζο.»

Σε φλαμανδικά έργα χρησιμοποιούσαν ένα λεπτότερο μέσο για τα φωτίσματα απ’ότι στα σκιερά μέρη γιατί στα φωτίσματα το άσπρο υπόστρωμα επηρέαζε το χρώμα.  Η ανώτερη μέθοδος του Ρούμπενς συνίστατο στο να διατηρεί κυρίως τη διαφάνεια  στις σκιές και να τις αντιπαραθέτει με τα στερεά φωτίσματα. Οι Ιταλοί ζωγράφοι άρχιζαν τα έργα τους με άσπρο και μαύρο  και συνέχιζαν με ολοζώντανες θερμές λαζούρες. Τέτοια ήταν η πρακτική του Τιντορέτο και του Τισιάνου που αφού άρχιζαν με ένα Γκρισαίγ  από άσπρο του μόλυβδου  και μαύρο , το κάλυπταν με επιστρώσεις  κόκκινου και κίτρινης ώχρας  και στη συνέχεια βερμιγιόν και άσπρο μόλυβδου  για τα φωτίσματα.      .

Αναρτήθηκε από ΛΑΣΚΑΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ

copyright ©  http://www.laskarisart.blogspot.com/

Αναγέννηση

 Η Αναγέννηση (1450-1600) ήταν μεγάλη αναγέννηση του χουμανισμού και των πολιτιστικών επιτευγμάτων .

Η αναγέννηση άρχισε στην Ιταλία και στη συνέχεια απλώθηκε σε όλη τη Βόρεια Ευρώπη. Η τέχνη, η επιστήμη και η λογοτεχνία αναπτύχτηκαν ραγδαία κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης, οδηγημένη από καλλιτέχνες όπως ο Μιχαήλ  Άγγελος και ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι , επιστήμονες όπως ο Γαλιλέο και συγγραφείς όπως ο Σέκσπηρ .

Στην τέχνη, η αναγέννηση ανανέωσε το ενδιαφέρον για το νατουραλιστικό στυλ, τους κανόνες σύνθεσης και προοπτικής. Τα κλασσικά ιδανικά των ιδανικών αναλογιών ( για την απεικόνιση του ανθρώπινου σώματος όπως της αρχιτεκτονικής και της ζωγραφικής) ξανα κέρδισαν δημοτικότητα. Σημαντικοί καλλιτέχνες της Ιταλικής Αναγέννησης ήταν ο Ντονατέλλο, ο Πιέρο ντε Λα Φραντζέσκα, Ραφαήλ , Τισιάνο μαζί με τους Μιχαήλ Άγγελο και Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Σημαντικοί καλλιτέχνες στη Βόρεια Ευρώπη ήταν οι Άλμπερτ Ντύρερ, ο Χανς Χολμπάιν και ο Πήτερ Μπρίγκελ.

Αναρτήθηκε από ΛΑΣΚΑΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ

copyright ©  http://www.laskarisart.blogspot.com/

Η ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΤΕΧΝΗ

Η τέχνη υπάρχει όπου ζουν και υπάρχουν άνθρωποι, μας επηρεάζει, και μας συγκινεί καθώς αισθανόμαστε και βλέπουμε την ομορφιά όπως παριστάνεται από τον καλλιτέχνη που εκφράζει τα αισθήματα του χρησιμοποιώντας τη φαντασία του. Μέσα από τη τεράστια ανάπτυξη της τεχνολογίας και τις κοινωνικές αλλαγές που έλαβαν χώρα στο 19ο αιώνα, η μοντέρνα τέχνη άνθισε αυτή την περίοδο , και πυροδότησε τη δημιουργία των κινημάτων μοντέρνας τέχνης όπως του κυβισμού , του αφηρημένου εξπρεσιονισμού και του σουρεαλισμού, για να αναφέρουμε μερικά μόνο από τα πιο σημαντικά .Ο καλλιτέχνης της μοντέρνας τέχνης μαθαίνει από το εαυτό του και δεν χρειάζεται ειδική εκπαίδευση, αλλά δημιουργεί μέσα από την εμπειρία και την φαντασία του. Η μοντέρνα τέχνη παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή των ανθρώπων, αφού δεν εμπνέει μόνο, αλλά δίνει την ελευθερία να εκφραστούμε  χρησιμοποιώντας μία ποικιλία μέσων.

Παράλληλα προς τις επιστημονικές , τεχνολογικές και κοινωνικές καινοτομίες , η τέχνη έχει αναπτύξει πολυάριθμες νέες τεχνικές. Αξιοπρόσεκτος είναι ο αριθμός των  –ισμός , όπως ο φωβισμός, εξπρεσιονισμός, κυβισμός, κονστρουκτιβισμός και ο σουρεαλισμός. Η μοντέρνα τέχνη δεν έχει συγκεκριμένη πηγή προέλευσης , αλλά είναι γενικά αποδεκτό ότι πρωτοεμφανίστηκε  ανάμεσα στο 18ο και 19ο αιώνα, εμπνευσμένη  από τη Γαλλική Επανάσταση. Η τέχνη στην ευρύτερη της έννοια εμπεριέχει την ικανότητα και τη δημιουργική φαντασία σε ένα  μουσικό, λογοτεχνικό και οπτικό περιβάλλον. Παρέχει στους ανθρώπους που τη δημιουργούν και στη κοινότητα των ανθρώπων που τη παρακολουθεί,  εμπειρία, που θα μπορούσε να είναι αισθητική, συναισθηματική και διανοητική, ή και ένας συνδυασμός των αυτών των ιδιοτήτων. Η μοντέρνα τέχνη δεν ακολουθεί κάποιο παραδοσιακό κανόνα. Στην πραγματικότητα η μοντέρνα τέχνη σπάζει αυτό το φράγμα. Ο Βαν Γκογκ παραδείγματος χάριν ζωγράφιζε τα χωράφια μπλε και τα δέντρα κίτρινα. Ωστόσο οι μοντερνιστές ζωγράφοι δουλεύουν και αυτοί με  αρμονία (Αρμονία είναι η αρχή της ζωγραφικής που παράγει μία εντύπωση στην ενότητα, μέσα από την τακτοποίηση συναφών αντικειμένων και ιδεών). Οι άνθρωποι βρίσκουν δύσκολο να συσχετίσουν ένα Πικάσο ,ή Καντίνσκυ με τον Μιχαήλ Άγγελο. Με τη μοντέρνα τέχνη μπορείς να ρωτήσεις τον εαυτό σου «Τι είναι αυτό;» Διαβάζοντας το τίτλο ενός έργου τέχνης μπορείτε να πάρετε την απάντηση στο ερώτημα σας. Το μέσο που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης έχει επίσης μεγάλη επίδραση στο στυλ του. Οι ανατολικοί καλλιτέχνες δεν έδιναν ιδιαίτερα σημασία στην επιστημονική προοπτική , που ήταν η σπουδαιότερη έννοια των Δυτικών. Ο κύριος στόχος της μοντέρνας τέχνης ήταν να απεικονίζουν τα θέματα τους σε πιο αφηρημένο επίπεδο, χρησιμοποιώντας τα αισθήματα και τη φαντασία τους για να δημιουργήσουν τα αριστουργήματα τους. Μερικές φορές θα μπορούσαμε να  ερμηνεύσουμε ένα έργο μοντέρνας τέχνης με διαφορετικό τρόπο, κάτι που είναι και η ομορφιά   αυτής της τέχνης και εξαρτάται από την οπτική γωνία που τη βλέπει ο θεατής.

Αναρτήθηκε από ΛΑΣΚΑΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ

copyright ©  http://www.laskarisart.blogspot.com/

Οι ρίζες της μοντέρνας τέχνης

Μπορούμε να δούμε τις ρίζες της μοντέρνας τέχνης στη Γαλλική Αβάν Γκαρντ

του 19ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια του 1860 -70 οι καλλιτέχνες όλο και περισσότερο έστρεψαν τη προσοχή  τους στο στυλ – πως δηλαδή θα έπρεπε να ζωγραφίζεται ένα θέμα. Ο Έντουαρντ Μανέ ισοπέδωνε τις φιγούρες ,ζωγραφίζοντας τες ελεύθερα. Οι Ιμπρεσιονιστές –συγκεκριμένα ο Καμίλ Πισαρό , ο Κλωντ Μονέ, ο Ωγκύστ  Ρενουάρ και ο Άλφρεντ Σίσλευ- ενδιαφερόταν να αποδίδουν την επίδραση του φωτός στα αντικείμενα  παρά στην υφή των πραγμάτων.  Αργότερα στον αιώνα οι Μετα-ιμπρεσιονιστές ανακάλυψαν νέα στυλ που θα καθόριζαν την πορεία της ζωγραφικής τις πρώτες δεκαετίες του 20ουου αιώνα. αιώνα. Ο Τζωρτζ Σερά τροποποίησε τη χαλαρή πινελιά των Ιμπρεσιονιστών σε ακριβείς τελείες , αντιπαραθέτοντας τα συμπληρωματικά χρώματα  και δημιουργώντας ένα στυλ γνωστό ως Πουαντιλισμός.  Ο Πωλ Γκωγκέν υπέρβαλε τις φόρμες και χρησιμοποίησε τα χρώματα αυθαίρετα για να δημιουργήσει διακοσμητικά σχήματα. Οι παραμορφώσεις των γραμμών και των χρωμάτων των Εξπρεσιονιστών στα έργα του Βίνσεντ Βαν Γκωγκ είχαν μεγάλη επίδραση στον Νορβηγό Έντουαρντ Μουνχ και τους Γερμανούς Εξπρεσιοντές. Ωστόσο οι ανακαλύψεις του Πωλ Σεζάν ήταν οι περισσότερο αποφασιστικές. Ο Σεζάν ανέπτυξε ένα σύστημα κλιμάκωσης των χρωμάτων αναπτύσσοντας χρωματικά πεδία. Αυτό το σύστημα έδινε ταυτόχρονα φόρμα στα αντικείμενα αλλά κρατούσε την αφαίρεση αυτή καθ’ αυτή.  Ενώ βάσιζε την τέχνη του στη φύση , τον ενδιαφέρανε οι δομικές αρχές της παράστασης όπως  οι Πάμπλο Πικάσο και ο Τζωρτζ Μπρακ στα προ -Κυβιστικά και Κυβιστικά τοπία τους ,και στις νεκρές φύσεις του 20

Αναρτήθηκε από ΛΑΣΚΑΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ

copyright ©  http://www.laskarisart.blogspot.com/

Η Μοντέρνα τέχνη στην Αμερική

Το 1913 ο ερχομός μίας απλής ιδέας άλλαξε επαναστατικά τον κόσμο της τέχνης. Η περίσταση ήταν η πρώτη έκθεση μοντέρνας τέχνης στο μουσείο όπλων στη Νέα Υόρκη το 1913, και η απλή ιδέα που εμφανίστηκε ήταν : Ο κύριος ρόλος του καλλιτέχνη είναι να εκφράζει τον εαυτό του.

Αυτό ήταν τελείως καινούριο. Αυτό έκανε τους προηγούμενους αιώνες της τέχνης σκόνη. Μπροστά τώρα στο τέλος του ίδιου αιώνα η ίδια απλή ιδέα ότι ο κύριος ρόλος του καλλιτέχνη είναι να εκφράζει τον εαυτό του διδασκόταν σαν ευαγγέλιο σε κάθε κολέγιο και πανεπιστήμιο στην Αμερική και ουσιαστικά σε κάθε γυμνάσιο και δημοτικό της χώρας. Όλες οι μεγάλες εκδόσεις δέχτηκαν την ιδέα όπως και όλοι οι κριτικοί και συγγραφείς τέχνης. Ουσιαστικά κάθε δημοτικό συμβούλιο και πρόγραμμα τέχνης υποστήριξαν την ίδια ιδέα χρησιμοποιώντας τα χρήματα των φορολογουμένων για την αγορά έργων τέχνης καλλιτεχνών που εξέφραζαν τον εαυτό τους. Με άλλα  λόγια αυτή η επαναστατική ιδέα εδραιώθηκε και επαναλήφθηκε τόσες φορές που κανένας δεν την αμφισβήτησε πλέον. Εν τω μεταξύ η μοντέρνα τέχνη άρχισε να διεκδικεί τον κόσμο της τέχνης για τον εαυτό της. Κάθε καλλιτέχνης που αρνιόταν να πιστέψει σ’ αυτήν αποκλειόταν από  τις γκαλερί και τα έργα του δεν εκτίθονταν. Κάθε κριτικός που αρνιόταν τη νέα αλήθεια απολυόταν. Τεράστιες συλλογές που δημιουργήθηκαν πριν το1913 ξεπουλήθηκαν ή κρύφτηκαν σε υπόγεια και ντουλάπες έχοντας χαρακτηριστεί γραφικές και απαρχαιωμένες από τα έργα των νέων ιδεών. Κάτω από τους προβολείς των Σώθμπυς και των Κρίστυς άρχισαν να πωλούνται μοντέρνα έργα προς εκατομμύρια δολάρια περιλαμβάνοντας τους Πικάσο , Πόλλοκ, Κλάινε και Λιχνεστάιν. Έτσι κανείς δεν θεώρησε ιδιαίτερα περίεργο όταν ένα ψόφιο άλογο (βαλσαμωμένο) άλογο που κουνιόταν πέρα δώθε από το ταβάνι απέφερε 2 εκατομμύρια δολάρια σε δημοπρασία των Σώθμπυς, ή όταν ένας ανώνυμος αγοραστής πλήρωσε 5,2 εκατομμύρια δολάρια για ένα πορσελάνινο άγαλμα του Μάικλ Τζάκσον να αγκαλιάζει ένα χιμπαντζή. Αυτές οι μεγάλες αγορές αποδεικνύουν  πως αυτή η απλή ιδέα του 1913 κυρίευσε τον κόσμο της τέχνης στην Αμερική και στο υπόλοιπο κόσμο ταυτόχρονα.  Το κυριότερο σφάλμα αυτής της θεωρίας είναι  ότι ο νους του φιλότεχνου  είναι καρφωμένος στην ιδέα   ότι κάθε τι που φτιάχνει ο καλλιτέχνης είναι τέχνη, τότε ο συστάσεις και τα τυπικά προσόντα αντικαθιστούν το ταλέντο. Ένα δεύτερο λάθος της θεωρίας είναι ότι η έμφαση πέφτει πάνω στον καλλιτέχνη οπότε η επιλογή των θεμάτων είναι περιορισμένη, ενώ όταν πηγάζει από τη φύση τότε τα θέματα είναι απεριόριστα. Ο κόσμος είναι πιο μεγάλος από ένα καλλιτέχνη. Γι αυτό το λόγο η μοντέρνα τέχνη αντιγράφει, παραφράζει επαναλαμβάνει και ιδιοποιείται έργα άλλων.  Το μεγαλύτερο όμως σφάλμα  αυτής της θεωρίας είναι ότι απλούστευσε την τέχνη και απομάκρυνε το εικαστικό κοινό από τον κόσμο της τέχνης. Εκείνη η ιδέα έριξε τα φώτα αποκλειστικά στους καλλιτέχνες αφήνοντας το κοινό στο σκοτάδι. Καθώς ο καλλιτέχνης έγινε ο αποκλειστικά σπουδαίος, το κοινό έμεινε ασήμαντο ,απόμακρο και άσχετο προς αυτή. Για αιώνες οι καλλιτέχνες εξέφραζαν την τέχνη , τώρα όμως τον εαυτό τους. Σε όλους τους προηγούμενους αιώνες ρόλος του κοινού ήταν να βλέπουν και να θαυμάζουν τα έργα τέχνης για να εμπνέονται και να ανεβαίνουν ψυχικά.

Αναρτήθηκε από ΛΑΣΚΑΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ

copyright ©  http://www.laskarisart.blogspot.com/

Συνέντευξη Πικάσο

Πικάσο: « Ικανοποίησα σοφούς και κριτικούς με σαχλαμάρες και αυτοί τόσο περισσότερο με θαύμαζαν»

Για το Βήμα Γιάννης Μαρίνος

«Στην τέχνη, ο λαός δεν αναζητά πλέον ανακούφιση και εξύψωση. Αλλά οι λεπτεπίλεπτοι, οι πλούσιοι , οι αργόσχολοι για να ξεχωρίσουν από το λαό αναζητούν το καινούριο ,το παράδοξο , το ασυνήθιστο, το σκανδαλώδες. Και εγώ, από τον κυβισμό και έπειτα , ικανοποίησα τους σοφούς και τους κριτικούς με όλες τις ευμετάβλητες σαχλαμάρες που μου έρχονταν στο κεφάλι, και όσο λιγότερο με καταλάβαιναν τόσο περισσότερο με θαύμαζαν. Με το να διασκεδάζω με αυτά τα παιχνίδια ,αυτές τις κουταμάρες, αυτές τις σπαζοκεφαλιές , έγινα διάσημος, και μάλιστα πολύ γρήγορα. Και η διασημότητα για ένα ζωγράφο σημαίνει πωλήσεις ,κέρδη ,περιουσία ,πλούτη. Και σήμερα- όπως ξέρεις – είμαι διάσημος, είμαι πλούσιος. Αλλά όταν βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου, δεν έχω το κουράγιο να θεωρούμαι καλλιτέχνης με τη μεγάλη και τη παλιά σημασία της λέξεως. Αυτοί ήταν μεγάλοι ζωγράφοι, ο Τζιότο, ο Ρέμπραντ ο Τισιάνος , ο Γκόγια. Δεν είμαι παρά ένας κοινός σαλτιμπάγκος, που κατάλαβε το πνεύμα των καιρών του και εξήντλησε όσο καλύτερα μπορούσε τη βλακεία, τη ματαιοδοξία, τη φιλοχρηματία των συγχρόνων του. Είναι πικρή η εξομολόγηση μου, πιο θλιβερή οπόσο φαίνεται, αλλά έχει τη χάρη να είναι ειλικρινής».

Αγαπητοί αναγνώστες, Αν κάποιο έργο τέχνης δες σας αρέσει, σας απωθεί ή σας προκαλεί αηδία μη διστάζετε να εξωτερικεύσετε τα αισθήματα σας. Μπορεί να έχετε εσείς περισσότερο δίκιο από εκείνους που προσποιούνται ότι εκστασιάζονται επειδή δεν τολμούν να εκφραστούν ειλικρινώς, φοβούμενοι μήπως θεωρηθούν ακαλλιέργητοι. Η απάτη και ο τυχοδιωκτισμός θάλλουν και στο χώρο των καλλιτεχνών, όπως και παντού αλλού.

( Από συνέντευξη του Πάμπλο Πικάσο στο διάσημο συγγραφέα Τζιοβάνι Παπίνι )

Αναρτήθηκε από ΛΑΣΚΑΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ

copyright © http://www.laskarisart.blogspot.com

Θερμά - ψυχρά χρώματα

Τα χρώματα συχνά περιγράφονται σαν να έχουν θερμοκρασία- θερμά(κόκκινα,πορτοκαλί και κίτρινα) και Ψυχρά (πράσινα, μπλε και βιολετί) που υποδειλώνουν ψυχρές θερμοκρασίες και σχετίζονται με το νερό, τον ουρανό τα φυλλώματα των ανοιξιάτικων δέντρων.Βρίσκονται στη μία πλευρά της χρωματικής ρόδας απέναντι στα θερμά χρώματα.Τα ψυχρά χρώματα θεωρούνται ότι μας απομακρύνουν, μας καταθλίβουν και δεν τονίζουν το θέμα μας.Οπτικά υποχωρούν το θέμα μας στο φόντο σε αντίθεση με τα θερμά χρώματα.Αν θέλουμε να δώσουμε προοπτική με χρώμα σε ένα δρόμο πρέπει στο βασικό χρώμα που είναι η ώχρα να προσθέσουμε πορτοκαλί ,μετά κόκκινο καδμίου και μετά βιολετί για να πάμε στο βάθος του δρόμου .Για να ρθούμε μπροστά προσθέτουμε στην ώχρα βαθύ κίτρινο. Για να αποφεύγονται τα γκρι λασπώματα των χρωμάτων πρέπει αφενός να μη αναμμειγνύονται πάνω από τρία χρώματα και μόνο θερμά με θερμά και ψυχρά με ψυχρά. Δεξιά και αριστερά στα τρία βασικά χρώματα έχουμε ένα θερμό κι ένα ψυχρό χρώμα. Το φθαλομπλέ είναι το πιο ψυχρό χρώμα ενώ το ουλτραμαρίνα είναι θερμό μπλε. Το κοκκινοβιολετί είναι ψυχρό κόκκινο (καρμίνα) ενώ το κοκκινοπορτοκαλί είναι το πιο θερμό χρώμα. Το βαθύ κίτρινο είναι πολύ θερμό κίτρινο ενώ το λεμονί είναι σχετικά ψυχρό κίτρινο. Όταν ανακατέψουμε χρώματα από τις δύο διαφορετικές ομάδες τότε έχουμε ουδέτερα γκρι χρώματα


Η χρωματική ρόδα -είναι ένα διάγραμμα χρωμάτων στο οποίο φαίνονται τα πρωτεύοντα και δευτερεύοντα χρώματα και μερικές φορές και τα ενδιάμεσα χρώματα σαν βοήθεια για την αναγνώριση,την επιλογή και την ανάμειξη τους. Τα Πρωτεύοντα χρώματα είναι τα : (κόκκινο, κίτρινο και μπλε) και τα Δευτερεύοντα χρώματα :(πορτοκαλί, πράσινο και βιολετί). Κόκκινο+μπλε=βιολετί ,Κόκκινο +κίτρινο= πορτοκαλί και Μπλε+ κίτρινο= πράσινο.Τα χρώματα απέναντι το ένα στο άλλο λέγονται Συμπληρωματικά: Κόκκινο--Πράσινο,
Μπλε--Πορτοκαλί και Βιολετί--Κίτρινο
Όταν τα συμπληρωματικά χρώματα είναι το ένα δίπλα στο άλλο τότε δείχνουν πολύ ζωηρά

Αναρτήθηκε από ΛΑΣΚΑΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ

copyright © http://www.laskarisart.blogspot.com/

 

Καλή ή Κακή Τέχνη; Μετά την επικράτηση της μοντέρνας τέχνης  στις αρχές του 20ου αιώνα ,οι μοντερνιστές ζωγράφοι άρχισαν να καταπιέζουν τους παραδοσιακούς για τον τρόπο με τον οποίο εκφράζονταν καλλιτεχνικά. Ο ρεαλισμός απαγορεύτηκε ουσιαστικά στις σχολές καλών τεχνών σε όλο τον κόσμο. Ενώ τα μουσεία εκθέτουν έργα ρεαλιστικής τέχνης περασμένων αιώνων, απαγορεύουν πεισματικά σε ζωντανούς ρεαλιστές ζωγράφους να εκθέσουν και τους αγνοούν χαρακτηριστικά, ενώ δίνεται άπλετος χώρος για έργα ζωγράφων με εννοιολογικές κατασκευές ,ανεξάρτητα αν τους λείπουν η ικανότητα ,το νόημα και η χάρη.

Δεν είναι αλήθεια ότι τα περισσότερα έργα μοντέρνας και μεταμοντέρνας τέχνης φτάνουν στο ύψος  του όρου «τέχνη». Δεν σημαίνει βέβαια ότι απαγορεύεται να δημιουργούν μοντέρνα τέχνη, ή και να εκθέτουν.

Για τέσσερεις γενεές οι μοντερνιστές ιδεολόγοι ελέγχουν τα μεγαλύτερα μουσεία ,καθώς και τους εκθεσιακούς χώρους. Ακόμη ελέγχουν όλα τα κολέγια, τα τμήματα τέχνης, και τις δημοσιογραφικές κριτικές. Παίρνουν όλες τις κυβερνητικές επιχορηγήσεις και τα φυλλάδια τους γίνονται διδακτικά  βιβλία για τα γυμνάσια. Τα μικρά παιδιά στα νηπιαγωγεία αποθαρρύνονται από το να ζωγραφίζουν ρεαλιστικά. Όταν μεγαλώσουν χλευάζονται γιατί λένε ότι σπαταλούν το χρόνο τους, και ισχυρίζονται ότι ο καθένας μπορεί να κάνει ένα ρεαλιστικό έργο. Οι δάσκαλοι αντικαθιστούν τα μολύβια με χαρτί, κουμπιά, κόλλα και περιοδικά για να κάνουν κολλάζ. Καθηγητές με ρεαλιστικές ανησυχίες εκδιώχτηκαν από τις σχολές τους και αυτό το κλίμα αναπτύχτηκε μετά το μέσο του 20ου αιώνα.

Ελάχιστοι οργανισμοί κατάφεραν να διασώσουν τις «αιρετικές» ρεαλιστικές απόψεις. Αφού η λαίλαπα της αντιτέχνης έκανε το κύκλο της χωρίς να πετύχει τα αναμενόμενα, δηλαδή την αποδοχή της τέχνης τους από το ευρύ κοινό, έδωσε τη θέση της σε πιο ανεκτική συμπεριφορά καθώς οι λίγοι ηρωικοί καλλιτέχνες που διέσωσαν τα μυστικά της μεγάλης τέχνης του παρελθόντος άρχιζαν να επανέρχονται δυναμικά και με τη στήριξη και αγάπη του κοινού, να διεκδικούν τη θέση που τους ανήκει. Καθώς η καταπίεση περιορίζεται δεν θα χρειαστεί να γίνουν οι ίδιοι καταπιεστές ,αφού το κοινό θα συγκρίνει και θα αποφασίζει από μόνο του. Ο δρόμος μπροστά ακόμη φαντάζει μακρύς, αλλά η αλήθεια και η ομορφιά, δίδυμες αδελφές, χάριν του διαδικτύου που φέρνει την τέχνη σε κάθε σπίτι και τη σύγκριση αναπόφευκτη, είναι βέβαιο ότι θα επικρατήσει.

ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ :  ΛΑΣΚΑΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ

ΧΑΡΤΗΣ

ΕΠΙΚΟΝΩΝΙΑ